Irlandia jest jednym z pierwszych krajów, które zaczęły produkować własną whisky. Jej historia jest bardzo ciekawa i pełna zwrotów akcji. Co warto więc wiedzieć na ten temat? Jakie rodzaje są obecnie produkowane?
Whisky irlandzka – jak to się zaczęło?
Alkohol w Irlandii jest obecny najprawdopodobniej od VI wieku. Sto lat później iryjscy mnisi mieli już trudnić się wytwarzaniem napoju z produktów fermentacji owoców. Miał on wyróżniać się właściwościami leczniczymi. Zgodnie z legendami i podaniami, miał on łagodzić różnego rodzaju dolegliwości, a także wydłużać życie. Niektóre głoszą też, że za produkcję „wody życia” miał odpowiadać sam św. Patryk. Napój z czasem zaczęto także rozprowadzać na terenie Szkocji. Produkcja whisky była dla Irlandczyków centrum życia publicznego. Likwidacja klasztorów w XVI wieku doprowadziła do zmian. Trunek ten nie był już postrzegany jako napój elit. Ciosem dla branży okazało się jednak opodatkowanie alkoholu oraz całkowity zakaz produkcji bimbru. Mimo to Irlandczycy nie porzucili tej działalności. Postanowili wykorzystać dostępny nadmiar jęczmienia. Tak powstał samogon poitin.
Whisky irlandzka – jakie odmiany znamy?
Bum na whisky w Irlandii przypadł na XVIII i XIX wiek. W tym czasie na terenie tego kraju funkcjonowało prawie 1200 destylarni. Niestety, I wojna światowa przerwała rozkwit tej gałęzi przemysłu. Wojna domowa, walka o niepodległość Irlandii, a także wprowadzenie prohibicji w Stanach Zjednoczonych doprowadziły do znacznego spadku sprzedaży whisky. Wskutek tych działań, a także wzrostu aktywności przemytników, w latach 60. aktywne pozostały zaledwie dwie destylarnie. Były to Bushmills oraz Midleton. Na szczęście whisky irlandzka najgorsze ma już za sobą. Obecnie branża znów rozkwita i proponuje koneserom rozmaite odmiany whisky. Więcej o tym dowiesz się w tym miejscu https://swiat-whisky.sklep.pl/9-whiskey-irlandzka. Najbardziej unikalną jest Pure Pot Still Whiskey. Produkuje się ją wyłącznie ze słodowanego i niesłodowanego jęczmienia. Alkohol ten poddaje się potrójnej destylacji, a czas leżakowania wynosi co najmniej trzy lata.
